GÖRKƏMLİ ALİMLƏR

Görkəmli dilçi-alim Əbdüləzəl Dəmirçizadə

Görkəmli dilçi-alim Əbdüləzəl Dəmirçizadə

Strateji Elmi Tədqiqatlar Mərkəzi “Görkəmli alimlər” rubrikası çərçivəsində xalqımızın yetişdirdiyi alimlərimizin həyatı, elmi və təşkilati fəaliyyətini ictimaiyyətə təqdim edir.

Də­mir­­çi­­za­­də Əb­dü­lə­zəl Məm­məd oğ­lu

Də­mir­­çi­­za­­də Əb­dü­lə­zəl Məm­məd oğ­lu 8 iyul 1909-cu il­də Şə­ki şə­hə­rin­də ana­dan olmuşdur.

İb­ti­dai və or­­ta təh­­si­li­ni Şə­ki­də al­mış, əv­vəl­cə “Hə­qi­qə­tül-maa­rif” ad­la­nan ye­ni tip­li mək­təb­də, son­ra isə “Şə­ki nü­mu­nə zəh­mət” mək­tə­bin­də oxu­muş­dur. Şə­ki Mü­əl­lim­lər Se­­mi­­na­ri­ya­sı­nı bi­tir­dik­dən son­ra 1925-ci il­də 2 say­lı şə­hər mək­­tə­­bin­də mü­əl­­lim ki­mi əmək fəa­liy­­yə­­ti­nə baş­la­mış­dır. Onun ilk mə­qa­lə­si də hə­min il­də “Ye­ni Mək­təb” məc­­muə­sin­də dərc edil­­miş­­dir. Ə.Də­mir­­­çi­­za­­də gənc­li­yin­də bə­dii ya­ra­dı­­cı­lı­ğa bö­­yük hə­vəs gös­tər­miş, bir sı­ra şe­ir­lər, he­ka­­yə­­lər və oçerk­lər yaz­mış­dır. La­­kin onu el­mi iş da­­ha çox ma­raq­lan­­dır­­mış və bu­na gö­rə də bü­­tün fəa­liy­yə­ti­ni el­mi-təd­qi­qat sa­hə­si­nə is­ti­­qa­­mət­lən­­dir­miş­dir.

1929-1932-ci il­lər­də Azər­bay­can Döv­lət Uni­ver­si­te­ti­nin Pe­da­­qo­ji fa­kül­tə­­sin­də təh­sil al­mış, 1933-cü il­də hə­min uni­ver­si­te­tin as­pi­ran­tu­ra­sı­na da­xil ol­muş­dur. 1936-cı il­də “Türk di­li”, 2 il son­ra “Azər­bay­can ədə­bi di­li ta­ri­xi­nin xü­la­sə­lə­ri” ki­tab­la­rı­nı çap et­dir­miş­dir. Döv­rün məş­hur alim­lə­ri (Y.E.Ber­tels, S.E.Ma­lov, İ.K.Dmit­ri­yev) ikin­ci ki­ta­bın na­mi­zəd­lik dis­ser­ta­si­ya­sı ki­mi mü­da­fiə­yə la­yiq ol­du­ğu­nu bil­dir­miş və ona 1940-cı il­də fi­lo­lo­gi­ya elm­lə­ri na­mi­zə­di alim­lik də­rə­cə­si ve­ril­miş­dir.

Dil ta­ri­xi sa­hə­sin­də el­mi təd­qi­qat­la­rı­nı da­­­vam et­di­rən alim 1944-cü il­də “Azər­bay­can di­­li­nin ta­­ri­xi (qə­dim dövr)” möv­zu­sun­da dok­­tor­­luq dis­ser­­ta­­si­ya­sı mü­da­fiə et­miş, 1945-ci il­­də pro­fes­sor el­mi adı­ al­mış­, 1955-ci il­­də AEA-nın müx­bir üz­­vü se­çil­­miş­­dir.

Ə.Də­mir­çi­za­də 1940-1943-cü il­lər­də Azər­­bay­can Döv­lət Uni­ver­si­­te­tin­də ça­lış­mış, 1943-cü il­dən öm­rü­nün so­nu­na qə­­dər isə Azər­­bay­can Pe­da­qo­ji İns­ti­­tu­tun­da Azər­­bay­can dil­çi­li­yi ka­fed­­ra­sı­na rəh­­bər­lik et­miş­dir.

Ali­min 20-dən çox ki­­ta­bı, 200-dən ar­tıq el­mi və el­mi-me­­to­­dik mə­qa­­lə­si çap olun­­muş­­dur. Bu əsər­­lər­də ye­ni­lik­çi alim ki­­mi da­ha çox Azər­­bay­can dil­çi­li­yi­nin iş­­lə­­nil­­mə­­miş sa­hə­lə­ri­ni (fo­ne­ti­ka, or­foe­pi­ya, eti­­mo­­lo­­gi­­ya, üs­lu­biy­­yat, dil ta­ri­xi və s.) araş­­dı­r­­mış­­dır. Ali­min “Azər­bay­can di­li ta­ri­xi xü­­la­­sə­­lə­­ri”, “Mirzə Fətəli Axun­dov dil haq­­qın­da və Axun­­do­­vun di­li”, “Azər­­bay­can di­li­nin ta­ri­xi”, “Azər­­bay­­can ədə­bi di­li­nin in­ki­şaf yol­la­rı”, “Ki­ta­bi-Də­də Qor­qud” das­ta­nı­nın di­li”, “Azə­ri ədə­bi di­­li­nin ta­ri­xi”, “Azər­bay­can di­­li­­­nin ta­ri­xi qram­­ma­ti­ka­sı” və ölü­mün­­dən son­ra çap olun­­muş “Azər­bay­can ədə­bi di­li­nin ta­ri­xi (II his­­sə)”, “Azər­­bay­can di­li or­foe­pi­­ya­sı­nın əsas­la­rı” ki­­­tab­la­rı yal­nız Azər­bay­can dil­çi­­li­yi­­ni de­yil, ümu­­mi­lik­də tür­ko­lo­gi­ya el­mi­ni zən­­gin­­ləş­­dir­­miş­­dir. Gör­kəm­li alim eti­mo­lo­ji təd­qi­­qat­­lar sa­hə­sin­də də xey­­li iş gör­müş, araş­­dır­ma­la­rı­nı ümu­­mi­­ləş­­di­­rə­­rək 1962-ci il­də “50 söz” ad­lı ori­ji­nal ki­tab­da nəşr et­dir­miş­dir.

Ə.Dəmirçizadə Azərbaycan SSR “Əməkdar elm xadimi” fəxri adına layiq görülmüş, Azərbaycan SSR Dövlət Mükafatı laureatı olmuşdur.

AMEA-nın müx­bir üz­vü Əb­dü­lə­zəl Də­­mir­­çi­za­də 1979-cu il­də Ba­kı şə­hə­rin­də və­fat et­mişdir.